" The roots of education are bitter, but their fruits are sweet ".

En ineens stonden we daar, een groep jongeren die zich zo goed als ze konden voorbereidde op de reis waar maanden naar toe was geleefd. In enkele uren zouden we naar Oeganda vliegen, met een groep die zo divers was maar na de eerste kennismaking al meteen heel hecht. Op onze Edukans shirts na, hadden we allemaal nog een ding gemeen – het willen werken aan een betere wereld. Ik was zo blij dat ik de kans had gekregen om mee te doen aan Going Global en zoveel heb mogen leren van mijn reisgenoten en de mensen in Oeganda. Kennis die ik hoe dan ook zal delen met zoveel mogelijk van mijn medeleerlingen.

Omdat we lang moesten vliegen was de reis voornamelijk geestelijk heel zwaar. Mijn ogen werden ineens geopend of meer nog opengesperd en ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Er was overduidelijke chaos en armoede in Oeganda, maar wat ik bovenal zag waren de kinderen, die vooral heel blij waren met wat ze wél hadden. Ze deelden alles met elkaar en genoten van het leven.

Dat zette me meteen aan het denken. Het beeld dat wij in westerse landen hebben van Afrika klopt niet helemaal. Veel te vaak worden mensen in ontwikkelingslanden afgeschilderd als zielig en hulpeloos. In een zekere zin hebben ze het inderdaad minder goed dan ons, maar ze zijn beslist niet minder dan ons. De ijver van kinderen verbaasde mij enorm, ze willen graag naar school om te leren. Juist door alle tegenslagen zijn ze meer dan wij gedreven om iets te bereiken in het leven, om hun droom te verwezenlijken. Jongeren uit Nederland kunnen een voorbeeld nemen aan de ambities en motivatie van mensen daar en aan hun onvermoeibare optimisme. Het warme gevoel dat mensen in Oeganda uitstraalden raakte mij dan ook enorm. Men lacht er heel mooi en je kon zien dat het recht uit hun hart kwam.

Om zeker te weten dat we alles wat we zagen ook konden verwerken, kreeg de hele Edukans groep uit Nederland een bepaalde taak. Ik heb alle negen dagen mogen presenteren voor de reportages die we met z'n allen maakten. Het beviel me heel goed, ik zou het zo weer doen als ik de kans kreeg. Ik vond het leuk om zo dicht bij de mensen te komen, en hun verhalen te horen.  Een verhaal dat me ontzettend is bijgebleven is dat van een jongeman die me vertelde over de LRA ("Lords Resistance Army"), een leger bestaande uit kindsoldaten. Hij vertelde me wat een verschrikkelijke tijd hij had meegemaakt in dat leger en de gevolgen daarvan. Het was ontroerend en opvallend hoe sterk en wijs hij al was op de leeftijd waarin jongens in Nederland vooral denken aan hobby's en uitgaan.

Als je zo dicht bij de mensen in ontwikkelingslanden bent,  is het vanzelfsprekend dat je wilt helpen. Maar ik geloof wel degelijk dat goede doelen echt kunnen helpen en dat is niet alleen omdat ik toevallig ben meegegaan op deze reis. Het is jammer dat mensen steeds minder vertrouwen hebben in ontwikkelingsorganisaties en denken dat helpen pas zin heeft als overheden er miljoenen in gaan stoppen. Ik geloof oprecht in "elk treetje op de trap is er één" want op den duur is het verschil duidelijk zichtbaar. Dat moet je wel willen zien.

De dingen die wij meestal meekrijgen, zijn vooral negatief – er lijkt geen vooruitgang te zijn. De peer-to-peer manier waar Edukans mee werkt is effectief omdat mensen die mee gaan juist heel veel positieve dingen kunnen vinden. Die positieve ervaringen delen wij vervolgens met onze medeleerlingen. Het is zinvoller om te focussen op de goede dingen in plaats van de slechte - alleen medelijden wekken heeft geen zin. Het is belangrijk om je te realiseren en anderen te laten realiseren dat je in echt iets investeert, in iets goeds en waardevols.
Het is ook gewoon goed om even afstand te nemen van de egoïstische instelling die we in Nederland veel te vaak hebben.

Ik ga de simpele en minder simpele dingen vanaf nu ook veel meer waarderen. Niets is vanzelfsprekend en dat heeft me persoonlijk heel erg beïnvloed. Ik raad iedereen een reis naar Afrika aan. Het wordt onderschat hoeveel je dat als mens kan veranderen. Maar voor degenen die niet zo een-twee-drie de kans krijgen om naar Afrika te gaan, ben ik er om ze hopelijk wakker te schudden. Het klinkt waarschijnlijk cliché, maar ik hoop echt dat mensen inzien dat onderwijs deuren opent – voor ons en ook voor hen. " The roots of education are bitter, but their fruits are sweet".

Abdelmajid Kaaouane
http://collegedenhulster.inactievooredukans.nl/

 

abdeljamid